Noticias

  • Investigadores conclúin qu'el miscanto sería'l meyor cultivu herbal pa producir enerxía nel noroeste d'España

    06 de Marzu 2017

    Esta especie tien un costu más altu y un establecimientu más lentu que'l conocíu como switchgrass o "panizu de pradería", pero precisa menos nutrientes, ye más granible y dexa una combustión de mayor calidá

    José Alberto Oliveira, junto al ensayo de cultivos energéticos (el más alto es el miscanto, y el de menor altura el switchgrass).
    Los ensayos comparativos del potencial de gramínees perennes de recién interés enerxéticu (non agroalimentarias) pa producción de biomasa calidable amuesen que la especie asiática miscanto sería'l cultivu más granible pa la rexón marítima atlántica española, a pesar de que tenga un costu más altu y un establecimientu más lentu que la especie norteamericana conocida como "switchgrass" o "panizu de pradería". Esta ye la principal conclusión a la que llegó un equipu de la Universidá d'Uviéu, en collaboración cola Universidá de Lubbock (Texas), en realizando un estudiu de dambos cultivos. Les resultancies d'esta investigación, liderada por José Alberto Oliveira, profesor titular de la Área de Producción Vexetal del Departamentu de Bioloxía d'Organismos y Sistemes de la Universidá d'Uviéu, acaben de ver la lluz na revista Agronomy Journal.
     
    Este ye'l primer trabayu realizáu nel Norte d'España que presenta datos de producciones y calidá de biomasa d'estos dos cultivos y los sos efectos sobre la fertilidá del suelu, evaluaos nel mesmu ensayu de campu y mientres el mesmu periodu de tiempu. El miscanto ufierta meyor calidá na combustión, al tener menos minerales (especialmente potasiu) na biomasa. Tanto'l miscanto como'l switchgrass tienen unes necesidaes bien baxes n'abonáu nitrogenado yá que solo precisaron 50 quilos de nitróxenu per hectárea y añu, una cantidá considerada baxa pa cualquier cultivu. La producción media de miscanto per añu foi de 17,6 tonelaes de biomasa seca por hectárea (media de los 4 primeros años) y la so producción enerxética foi de 300 gigajulios por hectárea (similar a la de chopu y sauce).
     
    Sicasí, tantu'l miscanto estudiáu como los cultivar de switchgrass, denominaos de tierres baxes, tuvieron un bon comportamientu na zona marítima atlántica d'España, polo que la elección del cultivu dependería de los gastos d'establecimientu y de caltenimientu del cultivu al llargu plazu. El fósforu foi'l nutriente del suelu con más probabilidá de aportar a deficiente dempués de colleches socesives.
     
    L'estudiu abre nueves víes de producción d'enerxía al centrase nes plantes herbales, inda pocu esplotaes nel nuesu país como biomasa
     
    Según esplica'l profesor José Alberto Oliveira, "los cultivos enerxéticos de gramínees perennes tendríen de suponer una pieza clave pa la consecución de los oxetivos asignaos a la biomasa na UE y, de la mesma, favorecer l'asentamientu de nueves actividaes dientro de les árees rurales por aciu l'usu de tierres ensin utilizar pa les producciones agrícoles tradicionales". El miscanto y el switchgrass nun tán presentes inda nel Norte d'España. Nel estudiu emplegóse miscanto híbridu, que nun produz granes vidables sinón que se reproduz por rizomas (ye necesariu llantalo) y el switchgrass por aciu llantadera de granes.
     
    La biomasa recoyida por aciu una corte añal cola maquinaria habitual de recueya de forraxes podría utilizase pa producción d'enerxía en centrales de cogeneración (enerxía térmica y eléctrica) y en calderes de biomasa. Estos cultivos enerxéticos pueden considerase sostenibles al presentar ventayes medioambientales debíes al aumentu na capacidá de captura del carbonu del suelu y a unes necesidaes baxes de insumos (fertilizantes, productos fitosanitarios, llabores, etc.) al respective de otros cultivos agrícoles.
     
    Datos del artículu
     

    José Alberto Oliveira, C. P. West, Elias Afif, and Pedro Palencia. "Comparison of Miscanthus and Switchgrass Cultivars for Biomass Yield, Soil Nutrients, and Nutrient Removal in Northwest Spain". Agronomy Journal, enero-febrero 2017, volume 109, Issue 1: 122-130.


Buscar